Het keukenhuis van Kathleen Grissom

Het keukenhuisHet Keukenhuis begint in 1791 als Lavinia met haar ouders en broertje vanuit Ierland met de boot naar Amerika vertrekt. Haar ouders komen echter te overlijden en Lavinia wordt opgenomen door de kapitein die haar meeneemt naar zijn tabaksplantage. Hij draagt de zorg over aan zijn onwettige dochter Belle, die ook zijn slavin is. Hier groeit Lavinia op. Maar eigenlijk past ze hier niet echt bij, omdat ze blank is. Ze past echter ook niet in de familie van de kapitein omdat ze geen geld of aanzien heeft. Langzaam krijgt ze een steeds grotere rol in de familie en moet Lavinia zich staande houden in de wereld van de slaven en de wereld van de slavenhouders.

Toen ik aan het boek begon, dacht ik dat het wel even zou duren voordat ik het uit zou lezen. Ik ergerde me namelijk enorm aan de schrijfstijl. De slaven in het boek spraken namelijk allemaal in gebrekkige zinnen en zo werd dat ook geschreven. Hoewel ik begrijp dat slaven in die tijd niet altijd goed Engels konden spreken, vond ik het geen toevoeging aan het verhaal dat dat zo beschreven werd. Ik las het boek in het Nederlands en het zou kunnen dat ik het daarin vervelender vond dan wanneer ik het in het Engels zou hebben gelezen. Misschien dat het in het Engels overtuigender en realistischer zou zijn geweest, maar ik vond het in het Nederlands echt heel vervelend.

Echter, tegen mijn eigen verwachting in, kon ik me hier overheen zetten en kon ik er op een gegeven moment redelijk overheen lezen. Ik werd steeds meer benieuwd naar wat er zou gaan gebeuren. Hierin heeft Grissom dus wel een boeiende schrijfstijl. Naarmate ik verder in het verhaal kwam, vond ik het ook lastiger om het boek weg te leggen. Hierdoor heb ik het dus ook nog best snel uitgelezen.
Het verhaal zelf zit op zich prima in elkaar en de personages worden goed genoeg uitgewerkt. Wel is het een opeenstapeling van dingen: kindmisbruik, slavenmisbruik, vervelende opzichter, ziekte, dood van kinderen en ga zo maar door. Als het ene voorbij is, komt er wel weer iets anders naar boven. Het meeste had wel met elkaar te maken en was ook nodig voor de ontwikkeling van de personages, maar ik denk dat het verhaal net zo goed zou zijn geweest (en misschien wel beter) als het iets minder was geweest.
Al met al een verhaal dat me positief verraste, maar waarin ook nog wel dingen waren die ik liever anders had gezien. Je moet het onderwerp wel echt interessant vinden, wil je dit boek leuk vinden. Als je niet, zoals ik, erg geïnteresseerd bent in de slavernij in Amerika, is dit geen goed boek voor je.

Advertenties

Krijg nou tieten van Claudia de Breij

Krijg nou tieten!In Krijg nou tieten vertelt Claudia de Breij over haar ervaringen tijdens haar zwangerschap van zoon Bing. Ze probeert hierbij te vertellen over de dingen die je juist niet zo vaak in de verschillende boeken leest of over dingen die je wel leest en wat je misschien niet direct gelooft, maar waarvan zij je kan vertellen dat het toch echt waar is.

Het is een vermakelijk en simpel boekje om te lezen tijdens je zwangerschap of er vlak na (maakt niet uit hoever je bent). Het is verdeeld in de weken van de zwangerschap. De humor die ze normaal ook tijdens haar shows laat zien, komt ook terug in dit boekje. Ik had het binnen een dag uit omdat het gewoon lekker makkelijk weg leest. Er zijn veel herkenbare situaties (ik las het vrij ver in mijn zwangerschap) die op een leuke manier zijn beschreven.
Wat ik wel een leuke extra touch vond, was dat zij ook nog te maken heeft met haar bekendheid in Nederland. Waar het voor mij als “normale Nederlander” makkelijk was om bepaalde dingen voor me te houden, heeft zij toch net weer wat andere dingen waar ze rekening mee moet houden. Daar waar ik al het idee heb dat je een soort publiek bezit wordt als je zwanger bent, is dat in haar situatie helemaal het geval.
Erg leuk om te lezen en zeker een aanrader als je in verwachting bent. Ook voor de mannen een leuk verhaal. Het is simpel, geen zweverige poespas, maar lekker to the point. Je moet wel een beetje van haar humor houden.

Zolang er leven is van Hendrik Groen

Zolang er leven isWederom een vermakelijk dagboek van Hendrik Groen. Soms met een traan, maar gelukkig meestal met een lach.

Hendrik is inmiddels 85 en na een jaar overgeslagen te hebben, besluit hij op 1 januari 2015 weer te starten met een nieuw dagboek. Elke dag (met hier en daar 1 dag niet) schrijft hij een stukje over het wel en wee in het bejaardentehuis en hoe het gaat met de club Omanido die in 2013 is opgericht.
De opzet is eigenlijk precies hetzelfde als bij het eerste boek, Pogingen iets van het leven te maken. Met hier en daar de actualiteiten uit 2015, gaat het verder voornamelijk over het geklaag van de bewoners van het bejaardentehuis. Iets waar Hendrik absoluut niet tegen kan. Maar hoewel het tweede dagboek erg veel lijkt op het eerste dagboek, is het er zeker niet minder leuk om. De schrijfstijl van Hendrik Groen (van wie we inmiddels weten dat het Peter de Smet is) is heel prettig en fijn leesbaar. Daarnaast is het feit dat het boek is opgedeeld in kleine dagboekstukjes heel simpel te lezen. Je kunt makkelijk even een stukje lezen en hem daarna weer wegleggen. Echter, het is ook geen enkel probleem om gewoon lekker door te lezen en zo meerdere dagen (of zelfs weken) achter elkaar te lezen.

Het leuke is dat Hendrik zichzelf aan het eind van het boek voorneemt om een roman te gaan schrijven. En aangezien dit boek al in 2016 is verschenen, is het wel leuk om te weten dat het hem daadwerkelijk is gelukt. Ik ben dus ook wel erg benieuwd naar de nieuwste van Hendrik Groen, Leven en laten leven!

Zes maanden zonder van Charlotte De Monchy

Zes maanden zonderZes maanden zonder gaat over Robin. Ze slaapt met haar baas, woont bij haar zus in en vindt haar werk helemaal niet leuk. Het wordt tijd voor verandering. Om die reden gaat ze met haar zus een weddenschap aan dat ze zes maanden geen seks zal hebben en geen alcohol zal drinken. Een makkie denkt ze. Om het haarzelf nog makkelijker te maken, besluit ze een baantje te zoeken in het buitenland als au pair. Via internet vindt ze een baan in Ierland bij Connor McFarland. Echter, nog geen tien minuten nadat ze hem heeft ontmoet, blijkt het niet de persoon te zijn die ze had gedacht en hebben ze al ruzie. Maar ze weigert op te geven en blijft in Ierland en neemt de baan alsnog aan.

Het is op zich een vermakelijk boek, maar ik vond het niet super. Het deed me heel erg denken aan Jill Mansell, wat misschien wel een goed teken is, want ik vind de boeken van Jill Mansell altijd heel erg leuk. Maar ik kon er toch niet helemaal goed inkomen. Er waren bepaalde dingen in de schrijfstijl die me een beetje irriteerden. Ook het personage van Robin vond ik soms erg irritant. Ze wordt binnen no time verliefd op iedere man om haar heen wat ik niet echt realistisch vond. Ook de rest van het verhaal was een beetje cliché na cliché na cliché.
Verder was het wel, zoals ik al zei, vermakelijk en op zich is het prima te lezen. Ik denk dat met meer ervaring de verhalen ook beter worden en de personages wat dieper uitgewerkt. Dit is immers pas een debuut en met dat in het achterhoofd is het een prima verhaal.
Prima als simpele en lichte kost.

Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt van Kluun

Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt / Herziene editie

In Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt vertelt Kluun op een grappige wijze hoe hij de zwangerschap van zijn vrouw heeft ervaren en alles wat erbij kwam kijken. Hij probeert op een leuke manier tips te geven aan aanstaande vaders hoe ze om moeten gaan met hormonen, bevallingen en nog meer dingen die bij een zwangerschap horen.

Ik las dit boek toen ik zelf nog zwanger was en heb er wel om gelachen. Ik vond het een zeer vermakelijk verhaal over de zwangerschap en de eerste tijd daarna. Het is allemaal heerlijk uitvergroot en alle dingetjes zijn mooi op de hak genomen. Hoewel het voor mannen is geschreven, is het ook voor de vrouw erg leuk om te lezen. Herkenbaar, maar toch ook wel met de gedachte: “Zo erg is dat bij mij gelukkig niet… toch?”
Ik liet het mijn man ook lezen, maar hij vond het toch minder leuk en is er halverwege mee gestopt. Je moet dus wel een beetje van dit soort humor houden.