Zes maanden zonder van Charlotte De Monchy

Zes maanden zonderZes maanden zonder gaat over Robin. Ze slaapt met haar baas, woont bij haar zus in en vindt haar werk helemaal niet leuk. Het wordt tijd voor verandering. Om die reden gaat ze met haar zus een weddenschap aan dat ze zes maanden geen seks zal hebben en geen alcohol zal drinken. Een makkie denkt ze. Om het haarzelf nog makkelijker te maken, besluit ze een baantje te zoeken in het buitenland als au pair. Via internet vindt ze een baan in Ierland bij Connor McFarland. Echter, nog geen tien minuten nadat ze hem heeft ontmoet, blijkt het niet de persoon te zijn die ze had gedacht en hebben ze al ruzie. Maar ze weigert op te geven en blijft in Ierland en neemt de baan alsnog aan.

Het is op zich een vermakelijk boek, maar ik vond het niet super. Het deed me heel erg denken aan Jill Mansell, wat misschien wel een goed teken is, want ik vind de boeken van Jill Mansell altijd heel erg leuk. Maar ik kon er toch niet helemaal goed inkomen. Er waren bepaalde dingen in de schrijfstijl die me een beetje irriteerden. Ook het personage van Robin vond ik soms erg irritant. Ze wordt binnen no time verliefd op iedere man om haar heen wat ik niet echt realistisch vond. Ook de rest van het verhaal was een beetje cliché na cliché na cliché.
Verder was het wel, zoals ik al zei, vermakelijk en op zich is het prima te lezen. Ik denk dat met meer ervaring de verhalen ook beter worden en de personages wat dieper uitgewerkt. Dit is immers pas een debuut en met dat in het achterhoofd is het een prima verhaal.
Prima als simpele en lichte kost.

Advertenties

Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt van Kluun

Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt / Herziene editie

In Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt vertelt Kluun op een grappige wijze hoe hij de zwangerschap van zijn vrouw heeft ervaren en alles wat erbij kwam kijken. Hij probeert op een leuke manier tips te geven aan aanstaande vaders hoe ze om moeten gaan met hormonen, bevallingen en nog meer dingen die bij een zwangerschap horen.

Ik las dit boek toen ik zelf nog zwanger was en heb er wel om gelachen. Ik vond het een zeer vermakelijk verhaal over de zwangerschap en de eerste tijd daarna. Het is allemaal heerlijk uitvergroot en alle dingetjes zijn mooi op de hak genomen. Hoewel het voor mannen is geschreven, is het ook voor de vrouw erg leuk om te lezen. Herkenbaar, maar toch ook wel met de gedachte: “Zo erg is dat bij mij gelukkig niet… toch?”
Ik liet het mijn man ook lezen, maar hij vond het toch minder leuk en is er halverwege mee gestopt. Je moet dus wel een beetje van dit soort humor houden.

Picture Perfect van Jodi Picoult

Picture PerfectPicture Perfect (Verloren in Stilte in het Nederlands, alleen nog tweedehands verkrijgbaar) van Jodi Picoult gaat over Cassie Barrett. Als ze op een avond ineens wakker wordt op een begraafplaats, is ze haar geheugen kwijt. Ze wordt gevonden door politieagent Will die haar naar het politiebureau brengt. Ze weet niet meer wie ze is, maar al snel wordt ze door Alex Rivers, een bekende acteur, opgehaald. Hij beweert dat Cassie zijn vrouw is. Vanaf dat moment lijkt het leven van Cassie wel een sprookje. Ze heeft rijkdom, roem, een liefdevolle echtgenoot en zelf nog een bloeiende carrière als antropoloog. Maar toch zit er haar iets dwars. Iets klopt er niet…

Tijdens het lezen had ik de hele tijd het gevoel dat ik een chicklit van Jill Mansell aan het lezen was. Dat is iets wat ik niet verwacht van boeken van Jodi Picoult, die vaak toch een moreel dilemma beschrijven. Het kwam volgens mij voornamelijk doordat het de liefde tussen Alex en Cassie zo enorm perfect en rooskleurig beschreven werd. Maar zelfs toen het onderwerp wat serieuzer werd, bleef ik het gevoel hebben dat het een boek van Jill Mansell was.
Het verhaal zelf gaat vrij traag, maar op een aantal irritante momenten na is dit niet heel vervelend. Ik was niet echt onder de indruk van de verhaallijn, maar had meestal wel zin om weer verder te lezen. Het verhaal is niet heel bijzonder, maar het is goed geschreven en op een bepaalde manier is het interessant. Het onderwerp geeft je zeker stof tot nadenken, maar ik denk dat andere boeken die ik van Jodi Picoult heb gelezen veel dieper ingaan op de morele kwesties. Bij die boeken was ik me veel meer aan het afvragen wat ik zelf zou doen in zulke situaties en daar bleef ik ook even over nadenken. Bij dit boek heb ik echt het idee dat het afgelopen is. Ik heb er wel even over nagedacht, maar zodra ik het boek terugzette in de boekenkast, was ik er echt gewoon klaar mee. Het is dus niet echt wat ik had verwacht van een boek van Jodi Picoult.
Het is een wat vage omschrijving, maar ik wil niet te veel vertellen, anders verraad ik het plot!

Hersenspinsels van Alice LaPlante

HersenspinselsHersenspinsels vertelt het verhaal van de 64-jarige Jennifer White die aan de ziekte van Alzheimer lijdt. Wanneer een goede vriendin van Jennifer dood wordt aangetroffen, waarbij vier vingers met chirurgische precisie zijn verwijderd, wordt Jennifer als verdachte gezien. Voor ze werd getroffen door Alzheimer was Jennifer namelijk orthopedisch chirurg. Echter, door haar Alzheimer weet Jennifer zelf niet meer wat er is gebeurd. En doordat het verhaal wordt beschreven vanuit het perspectief van Jennifer, weet je als lezer ook niet wat er is gebeurd. Heeft ze te maken met de moord op haar vriendin of wordt ze erin geluisd?

Het idee van het verhaal sprak me enorm aan. Een vrouw met Alzheimer die wordt verdacht van een moord, beschreven vanuit het oogpunt van diezelfde vrouw.
Hoewel het beeld dat wordt geschetst van Jennifer erg interessant is en een boeiende kijk geeft op wat Alzheimer doet met je leven en met de mensen om je heen, vond ik het plot erg tegenvallen. Ik had verwacht steeds wat meer informatie te krijgen over hoe de moord van Amanda was gebeurd en hoe Jennifer er mee verbonden was, maar dit gebeurt eigenlijk bijna niet. Er zijn steeds flashbacks naar het verleden, de ene keer omdat Jennifer daadwerkelijk denkt dat het die tijd is, de andere keer omdat ze eraan terugdenkt en daardoor vorm je langzaam een beeld over haar leven met haar echtgenoot James en haar kinderen Mark en Fiona. Ook de vriendschap met Amanda wordt steeds ietsje meer uitgelicht. Maar naar mijn idee niet voldoende, de focus ligt niet op deze relaties en er zit weinig diepgang is.
Als dan aan het eind naar voren komt wat er precies is gebeurd en wat de redenen waren, voelt dit ook een beetje simpel en gemakkelijk aan. Het voelde wat gekunsteld.
De schrijfstijl is op zich goed en ik voelde ook echt de frustratie van Jennifer van het niet meer begrijpen hoe de wereld in elkaar zit, maar ook de acceptatie die er later op volgt. Maar het plot had denk ik veel beter gekund en de weg er naartoe had ook beter uitgewerkt kunnen worden. Nu is het einde echt een beetje een anti-climax. Daarnaast denk ik dat de personages buiten Jennifer om veel beter uitgewerkt hadden kunnen worden. Ik miste echt de opbouw van informatie waarmee je een idee kunt vormen wat er is gebeurd. Een tegenvaller dus!

Het slechte pad van Robert Galbraith

Cormoran Strike 3 - Het slechte padVorige week schreef ik over Zijderups, het tweede verhaal in de Cormoran Strike-serie. Direct nadat ik Zijderups had uitgelezen, ben ik direct doorgegaan met Het slechte pad, het derde deel over Cormoran Strike.
In dit deel worden Robin en Strike opgeschrikt wanneer ze een pakketje ontvangen met daarin een afgehakt been. De politie zit erbovenop en wil graag achterhalen wie hierachter zit. Strike denkt dat het te maken heeft met zijn verleden en geeft de politie vier namen door van wie hij een vermoeden heeft dat ze ermee te maken kunnen hebben. Maar al snel vindt Strike dat de politie de verkeerde richting volgt en gaat zelf op onderzoek uit. Helemaal als hij merkt dat Robin in gevaar is en er meer zit achter het afgehakte been dan de politie vermoedt. Maar door dit voorval verliezen ze steeds meer zaken en dat zorgt ervoor dat het ook op persoonlijk vlak wat problemen zijn.

Daar waar ik het vorige boek wat minder goed vond omdat je als lezer niet echt mee kon doen met het verhaal, was dit bij dit verhaal absoluut niet het geval. Ik vond deze dus ook een stuk beter dan de vorige.
In tegenstelling tot de vorige twee boeken, waarbij de zaken die Strike en Robin onderzochten los stonden, heeft deze veel meer te maken met hun privéleven. De verdachten waren persoonlijke bekenden van Strike en je leert hierdoor dus ook veel meer over hen dan bij de vorige verhalen. Bovendien zijn er ook hoofdstukken die beschreven worden vanuit het perspectief van de dader. Je krijgt daarom soms meer informatie dan dat Strike en Robin hebben. Op deze manier krijg je niet alleen inzicht in het leven van de detectives, maar ook in het leven van de dader, wat erg interessant was.
Het verhaal was soms zo zelfs goed geschreven dat ik de neiging kreeg om naar de personages te roepen dat ze iets niet moesten doen of zo snel mogelijk ergens weg moesten wezen. Ik zat volledig in het verhaal.
Het plot zat ook goed in elkaar. Als je er uiteindelijk achter komt wie de dader is, heb je het idee dat je dit op zich ook al wel eerder had kunnen raden. Juist omdat Strike maar drie verdachten aanwijst, doe jij dat als lezer ook. Maar doordat er ook hoofdstukken zijn vanuit het perspectief van de dader, neem je niet alles wat Strike vindt aan voor waar. Er zijn momenten waarop je je afvraagt of hij wel gelijk heeft en of er niet misschien meer achter zit waar je nog niet aan gedacht hebt. Maar op het moment dat het dan allemaal samenkomt, is het juist ook allemaal heel erg logisch.
Het verhaal zit echt heel goed in elkaar en ik ben ook heel erg benieuwd naar het volgende boek. Zeker ook omdat er in dit verhaal een heleboel gebeurt met Robin en Strike op persoonlijk vlak en ik ben heel benieuwd naar hoe dit verder uitgewerkt gaat worden. Hoewel dit verhaal enigszins los te lezen is, is het beter om de boeken na elkaar te lezen. Je mist namelijk een grote verhaallijn als je ze los leest.