Hersenspinsels van Alice LaPlante

HersenspinselsHersenspinsels vertelt het verhaal van de 64-jarige Jennifer White die aan de ziekte van Alzheimer lijdt. Wanneer een goede vriendin van Jennifer dood wordt aangetroffen, waarbij vier vingers met chirurgische precisie zijn verwijderd, wordt Jennifer als verdachte gezien. Voor ze werd getroffen door Alzheimer was Jennifer namelijk orthopedisch chirurg. Echter, door haar Alzheimer weet Jennifer zelf niet meer wat er is gebeurd. En doordat het verhaal wordt beschreven vanuit het perspectief van Jennifer, weet je als lezer ook niet wat er is gebeurd. Heeft ze te maken met de moord op haar vriendin of wordt ze erin geluisd?

Het idee van het verhaal sprak me enorm aan. Een vrouw met Alzheimer die wordt verdacht van een moord, beschreven vanuit het oogpunt van diezelfde vrouw.
Hoewel het beeld dat wordt geschetst van Jennifer erg interessant is en een boeiende kijk geeft op wat Alzheimer doet met je leven en met de mensen om je heen, vond ik het plot erg tegenvallen. Ik had verwacht steeds wat meer informatie te krijgen over hoe de moord van Amanda was gebeurd en hoe Jennifer er mee verbonden was, maar dit gebeurt eigenlijk bijna niet. Er zijn steeds flashbacks naar het verleden, de ene keer omdat Jennifer daadwerkelijk denkt dat het die tijd is, de andere keer omdat ze eraan terugdenkt en daardoor vorm je langzaam een beeld over haar leven met haar echtgenoot James en haar kinderen Mark en Fiona. Ook de vriendschap met Amanda wordt steeds ietsje meer uitgelicht. Maar naar mijn idee niet voldoende, de focus ligt niet op deze relaties en er zit weinig diepgang is.
Als dan aan het eind naar voren komt wat er precies is gebeurd en wat de redenen waren, voelt dit ook een beetje simpel en gemakkelijk aan. Het voelde wat gekunsteld.
De schrijfstijl is op zich goed en ik voelde ook echt de frustratie van Jennifer van het niet meer begrijpen hoe de wereld in elkaar zit, maar ook de acceptatie die er later op volgt. Maar het plot had denk ik veel beter gekund en de weg er naartoe had ook beter uitgewerkt kunnen worden. Nu is het einde echt een beetje een anti-climax. Daarnaast denk ik dat de personages buiten Jennifer om veel beter uitgewerkt hadden kunnen worden. Ik miste echt de opbouw van informatie waarmee je een idee kunt vormen wat er is gebeurd. Een tegenvaller dus!

Advertenties

Het slechte pad van Robert Galbraith

Cormoran Strike 3 - Het slechte padVorige week schreef ik over Zijderups, het tweede verhaal in de Cormoran Strike-serie. Direct nadat ik Zijderups had uitgelezen, ben ik direct doorgegaan met Het slechte pad, het derde deel over Cormoran Strike.
In dit deel worden Robin en Strike opgeschrikt wanneer ze een pakketje ontvangen met daarin een afgehakt been. De politie zit erbovenop en wil graag achterhalen wie hierachter zit. Strike denkt dat het te maken heeft met zijn verleden en geeft de politie vier namen door van wie hij een vermoeden heeft dat ze ermee te maken kunnen hebben. Maar al snel vindt Strike dat de politie de verkeerde richting volgt en gaat zelf op onderzoek uit. Helemaal als hij merkt dat Robin in gevaar is en er meer zit achter het afgehakte been dan de politie vermoedt. Maar door dit voorval verliezen ze steeds meer zaken en dat zorgt ervoor dat het ook op persoonlijk vlak wat problemen zijn.

Daar waar ik het vorige boek wat minder goed vond omdat je als lezer niet echt mee kon doen met het verhaal, was dit bij dit verhaal absoluut niet het geval. Ik vond deze dus ook een stuk beter dan de vorige.
In tegenstelling tot de vorige twee boeken, waarbij de zaken die Strike en Robin onderzochten los stonden, heeft deze veel meer te maken met hun privéleven. De verdachten waren persoonlijke bekenden van Strike en je leert hierdoor dus ook veel meer over hen dan bij de vorige verhalen. Bovendien zijn er ook hoofdstukken die beschreven worden vanuit het perspectief van de dader. Je krijgt daarom soms meer informatie dan dat Strike en Robin hebben. Op deze manier krijg je niet alleen inzicht in het leven van de detectives, maar ook in het leven van de dader, wat erg interessant was.
Het verhaal was soms zo zelfs goed geschreven dat ik de neiging kreeg om naar de personages te roepen dat ze iets niet moesten doen of zo snel mogelijk ergens weg moesten wezen. Ik zat volledig in het verhaal.
Het plot zat ook goed in elkaar. Als je er uiteindelijk achter komt wie de dader is, heb je het idee dat je dit op zich ook al wel eerder had kunnen raden. Juist omdat Strike maar drie verdachten aanwijst, doe jij dat als lezer ook. Maar doordat er ook hoofdstukken zijn vanuit het perspectief van de dader, neem je niet alles wat Strike vindt aan voor waar. Er zijn momenten waarop je je afvraagt of hij wel gelijk heeft en of er niet misschien meer achter zit waar je nog niet aan gedacht hebt. Maar op het moment dat het dan allemaal samenkomt, is het juist ook allemaal heel erg logisch.
Het verhaal zit echt heel goed in elkaar en ik ben ook heel erg benieuwd naar het volgende boek. Zeker ook omdat er in dit verhaal een heleboel gebeurt met Robin en Strike op persoonlijk vlak en ik ben heel benieuwd naar hoe dit verder uitgewerkt gaat worden. Hoewel dit verhaal enigszins los te lezen is, is het beter om de boeken na elkaar te lezen. Je mist namelijk een grote verhaallijn als je ze los leest.

Zijderups van Robert Galbraith

Cormoran Strike 2 - ZijderupsZijderups is het tweede boek dat JK Rowling heeft geschreven onder de naam Robert Galbraith en vertelt weer over de privédetective Cormoran Strike en zijn assistente Robin Ellacott. Door het oplossen van de zaak van Lula Landry, krijgt Strike een heleboel media-aandacht en daarbij meerdere opdrachten. Deze opdrachten zijn echter niet heel groot, maar Strike vindt het prima zo. Tot op een dag de echtgenote van schrijver Owen Quine bij hem in het kantoor staat. Haar man is al een aantal dagen vermist en hoewel hij vaker langere tijd weg is, maakt zijn vrouw zich nu wel zorgen. Dit komt voornamelijk ook door het afgeronde manuscript dat bij zijn uitgever in de kluis ligt. De uitgever weigert het uit te geven, omdat het enorm veel mensen beledigt die Owen kent. Al snel vindt Strike het verminkte lichaam van Owen en wordt de vermissingszaak ineens een moordzaak.

Het was al even geleden dat ik Koekoeksjong had gelezen, dus ik moest voor ik aan het boek begon even gauw een samenvatting opzoeken waar dat nou precies over ging. Je hebt het verhaal niet echt nodig om Zijderups te kunnen lezen, maar voor bepaalde personages en hun karaktereigenschappen is het wel handig. Het duurde hierdoor ook even voordat ik goed in dit verhaal kwam. De schrijfstijl is net als bij Koekoeksjong en de andere boeken van JK Rowling erg goed. Ik vond dit verhaal echter minder goed dan het eerste boek over Cormoran Strike. Hoewel het verhaal goed in elkaar zat en echt wel interessant was, vond ik het heel jammer dat je als lezer eigenlijk niet kon raden hoe het zou eindigen. Je kreeg daar simpelweg niet voldoende informatie over. Ik vind het zelf bij een detective altijd leuk als je kunt speculeren over hoe het zal eindigen en wie wat heeft gedaan, maar ik had het idee dat dat in dit verhaal niet echt kon.
De personages zitten echt goed in elkaar en zijn realistisch weergegeven. Je kreeg voldoende informatie over iedereen om het verhaal goed te volgen. Niet teveel en ook niet te weinig.
Wat ik erg interessant en bijzonder vond aan het verhaal was dat het werd beschreven vanuit zowel Robin als Cormorans perspectief en dat middenin een gesprek of dialoog het perspectief ineens veranderde zonder dat je dat eigenlijk doorhad. Pas een stukje verder realiseerde je je ineens dat je weer vanuit een ander oogpunt aan het lezen was. De overgang was heel natuurlijk.
Ik heb direct na dit verhaal het volgende boek gelezen (Het slechte pad) en ook dat was weer erg goed. Ik kijk al uit naar haar vierde verhaal dat komende maand in het Engels zal verschijnen.

Het verloren symbool van Dan Brown

Het verloren symboolEen nieuw verhaal over Robert Langdon. Als Robert een telefoontje krijgt van zijn vriend Peter Solomon, twijfelt hij niet lang voor hij in het vliegtuig stapt naar Washington. Eenmaal aangekomen blijkt er echter een heleboel aan de hand en wordt Langdon geconfronteerd met een lang bewaard geheim van de Vrijmetselarij. Zoals altijd in de boeken van Dan Brown begint er een race tegen de klok waarbij meerdere levens op het spel staan.

Het verloren symbool is een prima boek van Dan Brown, maar ik vond hem niet heel super. Het is al lang geleden dat ik zijn andere boeken heb gelezen en ik had het idee dat ik die veel beter vond. Het zou ook kunnen zijn dat dat gewoon al erg lang geleden is en dat ik me er een betere voorstelling van heb gemaakt omdat hij zo enorm bekend is.
Dit boek is wel een typisch verhaal voor Dan Brown. Er is een geheim dat aan het licht moet komen en de tijd dringt. Ik vond dat het heel lang duurde voordat het verhaal op gang kwam. Het middenstuk was spannend en las een stuk vlotter weg. Het einde vond ik weer traag en een beetje onnodig. Als je geïnteresseerd bent in de Vrijmetselarij, kan dit verhaal wel heel interessant zijn. Hoewel ik niet kan inschatten wat de waarde is van de informatie die Brown geeft, kan ik me voorstellen dat dit toch wel enigszins een inkijkje geeft in de Vrijmetselaars. Ik vond zelf dat er te veel op werd ingegaan en dat zorgde ervoor dat ik niet altijd even geboeid was door het verhaal. Heb sommige stukken ook meer gescand daardoor dan daadwerkelijk gelezen. Ik denk wel dat dit kenmerkend is voor Browns schrijfstijl, dus als je daarvan houdt, zal dit verhaal je niet teleurstellen.

Dertien van Stuart MacBride

Dertien

Dertien van Stuart MacBride gaat over detective Ash Henderson die onderzoek doet naar de zogenaamde ‘Birthday Boy’, een moordenaar die al jarenlang meisjes vlak voor hun 13e verjaardag ontvoert. Vervolgens stuurt hij de ouders elk jaar op de verjaardag een kaart met daarop een foto van de meisjes terwijl ze steeds verder mishandeld zijn en vaak met de dood als gevolg. Maar Ash heeft zelf ook een geheim. Zijn dochter Rebecca is een van de meisjes die ontvoerd is door deze ‘Birthday Boy’, maar uit angst om van de zaak afgehaald te worden, heeft hij dit nooit verteld. Hij doet net alsof ze is weggelopen zodat hij kan blijven mee zoeken naar de dader.

Ik had dit boek al vele jaren geleden een keer ergens gezien en was toen al erg geïnteresseerd. Toen ik het uiteindelijk kocht, heeft het nog steeds lang in de kast gestaan (geen tijd om te lezen), maar ik bleef er wel enorm benieuwd naar. Het verhaal leek me namelijk enorm interessant. Helaas viel het enorm tegen. Ik vond de hoofdpersoon echt enorm vervelend en ergerde me heel erg aan alles wat hij deed. Ik verwacht dat een politieagent een bepaalde mate van verantwoordelijkheid heeft, zelfs in een boek. Ash Henderson had dit absoluut niet en hij deed gewoon waar hij zelf zin in had. Zijn collega’s zorgden er daarnaast ook nog eens voor dat hij ermee weg kon komen. Dit zorgde ervoor dat ik meer daarmee bezig was dan met het verhaal. Daarnaast vond ik het einde ook niet echt heel erg bevredigend. Al met al was het dus eigenlijk een grote teleurstelling. Jammer, want ik had me heel erg verheugd op het boek (misschien juist iets te veel).